Category: II Wojna Światowa

Okręty podwodne I 51 oraz I 152 w czasie jednego z rejsów szkoleniowych. / Zdjęcie: zbiory Shizuo Fukui 0

Geneza, rozwój i doktryna wykorzystania japońskich okrętów podwodnych

W dniu 01.04.1946 roku podczas realizacji operacji „Road’s End”, siły U.S. Navy zatopiły w  rejonie Wysp  Goto ostatnie japońskie okręty podwodne, zamykając ponad czterdziestoletnią historię rozwoju sił podwodnych Nipponu. Od tego momentu rozpoczyna się kolejny etap zwany do dziś jako Siły Samoobrony. Aby jednak prześledzić genezę, rozwój oraz działalność okrętów podwodnych Cesarstwa Japonii do dnia 01.04.1946 roku musimy cofnąć się do 1904 roku kiedy ministrem marynarki był Admirał Yamamoto Gombei. Intencją autorów jest potraktowanie poniższych słów jako wstępu do szerszej pracy nad omawianym tematem, ponieważ z oczywistych powodów uczynienie tego na dostępnej Autorom ograniczonej przestrzeni jest trudne.

Pierwsza kadra oficerska ORP Sokół od lewej ppor. Tadeusz Bernas, kpt. Borys Karnicki, angielski oficer łącznikowy, ppor. Andrzej Kłopotowski oraz autor Torpedy w celu" - kpt. Bolesław Romanowski.

KPT. Tadeusz Bernas

Witold RYCHTER Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1917 Data i miejsce śmierci 29 listopada 1995 Przebieg służby   Lata służby 1939–1946 Siły zbrojne Marynarka Wojenna RP Jednostki ORP Sokół Stanowiska dowódca plutonu w Coëtquidan, oficer broni na ORP...

Kapitan Romanowski przy peryskopie Dzika.

kpt. Bolesław Romanowski

Witold RYCHTER Data i miejsce urodzenia 21 marca 1910, Warklany Data i miejsce śmierci 12 sirpnia 1968, Gdańsk Przebieg służby   Lata służby 1929-1964 Siły zbrojne Marynarka Wojenna RP Jednostki ORP Sęp, ORP Wilk, ORP Sokół, ORP Dzik, ORP...

Rysunek wraku Steuben. / Rysunek: Andrzej „Długi” Rytkowiak

Wrak Steubena

Katarzyna Andrzejewska i Grzegorz Dominik Historia Steubena Munchen, bo od tej nazwy należy zacząć historię Steuben, narodził się w 1923 roku w szczecińskiej stoczni “Vulcan”. Macierzystym armatorem były linie oceaniczne Norddeutscher Lloyd (NDL) z Bremen. Statek...

Dowódcy polskich okrętów podwodnych

Na tej stronie sukcesywnie będziemy umieszczać biografie polskich dowódców okrętów podwodnych, poczynając od dwudziestolecia wojennego i dowódcy pierwszego okrętu podwodnego w Polskiej Marynarce Wojennej ORP Wilk komandora porucznika Aleksandra Mohuczego. komandorAndrzej Kłopotowski komandor porucznikJerzy...

Dowódca ORP „Sokół” kpt. Borys Karnicki

kpt. Borys Karnicki

Data i miejsce urodzenia 25 września 1907 Władywostok Data i miejsce śmierci 15 lutego 1985 Londyn Przebieg służby   Lata służby 1930-1946 Siły zbrojne Marynarka Wojenna (II RP)Polska Marynarka Wojenna Jednostki ORP WilkORP Sokół Stanowiska dowódca ORP Sokół, oficer wachtowy...

Okręt podwodny typu Sen-Toku (typ I-400). / Zdjęcie: Eereporter.Blogspot.com

Podwodne lotniskowce

Witold RYCHTER Japońskie okręty podwodne typu Sen Toku (I-400) Podczas drugiej wojny światowej walczące strony realizowały czasami szalone pomysły i projekty. Jednym z takich dziwnych projektów były okręty podwodne specjalnego typu I-400 tzw. podwodne...

Okręt podwodny Casabianca (Q183)

Typ Redoutable (Q 136)

Historia rozwoju W 1924 roku opracowany został program rozbudowy francuskiej floty podwodnej, który przewidywał budowę dużych oceanicznych okrętów podwodnych z przeznaczeniem do działań na Atlantyku oraz z portów w Indochinach, gdzie Francja posiadała swoje...

Niemieckie stawiacz min Ulm w interesującym malowaniu kamuflażowym. / Zdjęcie: zbiory Siegfried Breyer 0

„Ultra” kontra Ulm

Latem 1942 środek ciężkości operacji nawodnych sił Kriegsmarine przeniósł się na północ. Surowe, polarne wody stały się areną zażartych starć. Po rozbiciu alianckiego konwoju „PQ-17” strategiczna inicjatywa na arktycznym teatrze działań wojennych przeszła w ręce Niemiec. Starając się wykorzystać dotychczasowe sukcesy, niemieckie lotnictwo przeprowadzało intensywne naloty na Murmańsk i Archangielsk. Kolejnym zdecydowanym krokiem niemieckiego dowództwa miała być seria operacji skierowanych na sparaliżowanie żeglugi na radzieckich wodach wewnętrznych. Rozkaz o rozpoczęciu ich przygotowań Dowództwo Wojny Morskiej (SKL) wydało jeszcze w maju 1942. Dowództwo morskiej Grupy „Nord”, na które spadł obowiązek przeprowadzania akcji, ochoczo wzięło się do pracy i już 1 lipca jego dowódca adm. R. Carls przedstawił „górze” plan operacji „Wunderland”, zgodnie z którą na wody Morza Karskiego miał wyprawić się jeden lub dwa ciężkie krążowniki. W charakterze działań uzupełniających przewidywano szereg operacji minowych przeprowadzonych siłami jednostek nawodnych, okrętów podwodnych i lotnictwa. Opracowanie planów tych operacji, które otrzymały szumne nazwy, między innymi „Zar”, „Zarin”, „Peter”, „Rurik”, „Romanov”, rozpoczęto prawdopodobnie później, bowiem pierwsze wzmianki o nich w Dzienniku działań bojowych SKL pochodzą z 20 sierpnia. Planowe przeprowadzenie wszystkich wspomnianych wyżej operacji miało doprowadzić do całkowitego przerwania ruchu statków na Północnej Drodze Morskiej.

Brytyjski krążownik lekki Belfast, który później tak dzielnie walczył z Scharnhorstem. / Zdjęcie: „Ships of the World” 0

Operacja „Ostfront” cz. 2

17 grudnia 1943 r. na redzie Loch Ewe spotkały się statki płynące w przybrzeżnych konwojach z Hull, Middlesbrough, Birkenhead i Clyde, które natychmiast rozpoczęły przygotowania do wypłynięcia ku portom Arktyki. Przyszły konwój otrzymał oznaczenie kodowe JW-55B, a dowództwo nad nim objął kontradmirał (Rear-Admiral) M.W.S. Boucher zaokrętowany na frachtowcu Fort Kullyspell. Planowany czas formowania się konwoju i jego wypłynięcia wyznaczono na 19 grudnia 1943 r. Bezpośrednią jego eskortę stanowiła grupa dwóch niszczycieli z Dowództwa Zachodniego Wybrzeża (Western Approaches Command) Whitehall i Wrestler wraz z trałowcem Gleaner (flagowy) oraz korwetami Honeysuckle i Oxlip. Dowództwo nad nimi sprawował kapitan marynarki (Lt-Cdr) F.J.S. Hewitta.